defa

خداوند فرموده است:《 ولاتَحسبَّن الذین قُتِلوا فی سبیل الله امواتا بَل احیاء عِند ربهم یُرزقون》

به راستی مقام عند رب کجاست و چه ویژگی هایی دارد؟

معلوم است که بالاتر از بهشت عام، یعنی بهشت اختصاصی بندگان خاص خداست. حیات و زندگی حقیقی آنجاست. جایگاه ضیافت الهی و حالت لقاء الله و نظر به وجه الله دائمی است. اتصال به بی نهایت و هست شدن بی نهایت است. انسان در این مقام همه جا هست و از منظر رب العالمین به عالم می نگرد. در ذهتان تصور کنید به ما می رسید که به طور دائم در محضر خداوند باشید، در عالم یک کسی می تواند رئیس یک شهر، یک استان یا رئیس یک کشور را بدون واسطه ببیند و در کنارش باشد، چه احساس امنیت و لذتی دارد؟ حالا اگر این مقام خداوند باشد و دائم در کنار او و در محضرش باشد. این چه جایگاهیست؟ این همان جایگاه ” عِند ربهم یُرزقون” است.

این یعنی مقام شهید و شاهد و شهادت که بالاترین مرتبه اش امام حسین علیه السلام است. خداوند به آن عزیز که کشتی نجات و چراغ هدایت است فرمود:《 فَادخُلی فی عِبادی و ادخُلی جَنتی.》 نظر به وجه الله حضور در ضیافت دائمی خداوند است که حضرت سید الشهداء در آن حضور دارند. انبیاء و اولیاء و ائمه طاهرین (ع) در آن حضور دارند.

خداوند خواسته است که همه انسانها با انتخاب و با مجاهدت خود به عالم بالاتر بروند. بهترین بالا رفتن و کوتاهترین مسیر، مقام شهادت یعنی عبور از همه هستی و موجودیت خود است. مقام شهادت فقط در مسیر حق اتفاق می افتد. فقط کسانی که در مسیر حق ایثار نمایند به کمال می رسند.

کشته شدن و یا فداکاری در راه طاغوت و یا برای امیال مادی و پست، خود حجاب بالاتری است و محال است که در این راه کسی به نور مطلق و جلوه الهی برسد. کسانی که آماده فداکاری در راه حق هستند در همین دنیا هم زیبایی ها و ارزش های متعالی را درک می کنند و متجلی می سازند.

چلیچه /۱مرداد۹۴