پیام (1)

بسم الله الرحمن الرحیم

حاکمیت مطلق بر جهان و انسان از آن خداوند حکیم یگانه است و هم او انسان را بر سرنوشت اجتماعی خویش حاکم ساخته است. هیچ کس نمی تواند این حق الهی را سلب کند یا در خدمت منافع فرد یا گروهی خاص قرار دهد.

«اصل ۵۶ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران»

خداوند انسان را آزاد آفریده و حق تعیین سرنوشت را به خود او واگذار فرموده و از او خواسته است که بر اساس عدالت و انصاف و برادری رفتار کند و از فرصت این جهان برای کمال و رسیدن به مقام کامل خلیفه اللهی استفاده نماید.

جوامع انسانی برای تنظیم امور نیازمند مدیران هستند و بشریت در یک سیر تکاملی به ساختارهایی برای انتخاب مدیران و اعمال حق تعیین سرنوشت رسیده است که البته تا نقطه مطلوب فاصله زیادی دارد.

چند سوال اساسی مطرح است:

۱- آیا مدیران منتخب، حاکم بر مردم و صاحب اختیار مردمند یا اینکه نماینده مردم برای تامین خواسته ها و حقوق انسانی آنها هستند؟

۲- آیا مدیران منتخب اجازه دارند امری را بر مردم و انتخاب کنندگان تحمیل نمایند؟

۳- آیا مدیران انتخاب می شوند تا آزادی و حق انتخاب و دیگر حقوق اساسی مردم را محدود کنند یا از آن پاسداری نمایند؟

۴- آیا حتی یک نفر را می شناسید که هنگام رای دادن در ذهنش این باشد که به منتخب اجازه دهد آزادی و حق تعیین سرنوشت و دیگر حقوق اساسی او را محدود نماید؟